ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉੱਠਦੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਬੈਠਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਰੱਖਣ ਲਈ - ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ, ਗੁਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੋ।
ਇਸ ਗੱਲ ਪ੍ਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਚੇਤ ਰਹੋ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰ ਸਵੇਰ ਸਾਨੂੰ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਨਿਮਰ, ਵਧੇਰੇ ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਸੁਚੇਤ ਰਹੋ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕੌੜਾ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਨਾ-ਪਸੰਦੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਬੇਰਹਿਮੀ ਅਤੇ ਹਉਮੈ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਰੁਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਵਾਂਗੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿੰਨਾ ਜੀਵੰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵੰਤਤਾ ਖੁਸ਼ੀ, ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।