ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੇਖਾਂਗੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਆਦਤਾਂ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਉਤਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਹ ਆਦਤਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਗੁੱਸੇ, ਅਸ਼ਾਂਤ, ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਣਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਸਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਮਈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਮਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਆਲੂ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਗੁਣ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੇਂ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਨਿਮਰ, ਬਹੁਤ ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇਸਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!
ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਦਰਲਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਸ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ- ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਦਿਨ ਭਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ (ਸ਼ਾਇਦ ਹਰ ਘੰਟੇ), ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।