ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ, ਸਾਡਾ ਅਭਿਆਸ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਾਇਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ। ਅੰਦਰਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਨਿਮਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂਗੇ।
ਜੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਾਇਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼, ਹਰ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ… ਉਹੀ ਪਿਆਰ ਜੋ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖੀਏ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਉਸੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਨਿਮਰ, ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।