ਇਹ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਅਨਮੋਲ ਹਨ: ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹੋਂਦ, ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ ਹੈ।

ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਡਾ ਇਹੀ ਮਨੋਰਥ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਸ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜੀਅ ਰਹੇ ਸੀ (ਅਜਿਹਾ ਸਾਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ)। ਸੋਚਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ: ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ। ਕਦੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਕਦੇ ਜੀਅ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਤੋਂ ਹੀ ਜਿਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਆਪੇ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਪੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਚਣ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ, ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕੇ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਜੀਅ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।

ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਈ ਜੂਨਾਂ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਮੱਛੀਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ। ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਪਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ (ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ) ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਜਿਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸੋਚਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਸੋਚ ਸਾਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖਿਤਿਜੀ (horizontal) ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨੰਤਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ। ਜੀਵਨ ਉਦੋਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸੁਰਜੀਤ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਜੀਉਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜੀਉਣ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਅਜਿਹੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼, ਅਜਿਹਾ ਮੌਕਾ, ਅਜਿਹੀ ਅਨਮੋਲ ਜੂਨੀ ਅਤੇ ਅਨਮੋਲ ਮੌਕਾ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੁਰਜੀਤ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਖੜ੍ਹਵੀਂ (vertically) ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉੱਪਰ ਵੱਲ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜਾਗ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋਵਾਂਗੇ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਜਿਹੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਇਸ ਅਮੋਲਕ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹਾਂ। ਜਾਗਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸਿਮਰਨ (ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ) ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਸਾਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਖਿਤਿਜੀ (horizontal) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੀ। ਇਹ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਸਿਮਰਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਰਹਾਂਗੇ।

ਮੈਂ ਜਾਗਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜਾਗਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਭਾਵ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਅੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਵੰਦ (ਕਲੇਸ਼) ਬਣੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਉੱਥੇ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਗੁੱਸਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ; ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਝਗੜੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇਗਾ।

ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਸੋਚਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਨੀਂਦ ਹੈ।

ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੇ ਕੇਂਦਰ ਤੱਕ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਕੇਵਲ ਸਿਮਰਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ। ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਦੁਆਰਾ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸੱਚ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਓ (ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰੋ)। ਇਹ ਫਿਲਟਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

'ਵਾਹਿਗੁਰੂ' ਸ਼ਬਦ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਅਸਚਰਜ ਪ੍ਰਭੂ'। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸਾਡੀ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਗੁਣਗੁਣਾਉਣ (ਰਸ ਲੈਣ) ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੀ। ਉਹ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਹਰੀ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਗੁਣਗੁਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਗੁਣਗੁਣਾਉਣਗੀਆਂ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣੀਏ।

ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਪੇ ਨੂੰ ਮਰਨ ਦਿਓ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹਾਂ: ਜਿਉਂਦੇ, ਧੜਕਦੇ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ, ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਸੋਚਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਓ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਣ ਦੇਣਗੇ। ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਚੇਤਨਾ ਕੀ ਹੈ।

ਜਾਗੋ ਅਤੇ ਪਛਾਣੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਰਾਹੀ ਹੋ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਗੇੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਹੇ ਹੋ, ਭਟਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਰਸਤਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਰਸਤਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣੋ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣੋ। ਇਹੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਝੂਠਾ ਆਪਾ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ...

ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਦੁਆਰ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਿਮਰ, ਬਹੁਤ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਉਸਦੇ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਨਿਮਰ, ਦਿਆਲੂ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਉਸਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ ਅਤੀਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਰਸਤਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ "ਪੰਥ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਰਗ।

ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ 'ਵਾਹਿਗੁਰੂ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਜਾਪ (ਧੁਨ) ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਾਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ, ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ - ਜਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਜਗਾਉਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜਾਗਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਦੇਖਾਂਗੇ ਕਿ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਨਿਮਰ, ਦਿਆਲੂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।