ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਰਚਨਾ ਇੱਕ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਹਨ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਤੋਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਡਰ, ਸ਼ੱਕ, ਚਿੰਤਾ, ਗੁੱਸਾ, ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅਤੇ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੈੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾੜੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਝਟਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਨਾੜੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੋਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿ ਮੈਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਇੱਕ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਪ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸੁਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ - ਮੈਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਇੱਕ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਇੱਕ ਹਾਂ।
ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ 'ਤੇ ਉੱਕਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਜਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਕਿ ਸਾਡਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰੋਸਾ ਮਿਲੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇਗਾ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਕਰੇ। ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।