Episode 2
ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਹਾਂ।
ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਯਾਤਰਾ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਝੂਠੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ: ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ।
ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮਿਲਾਵਟ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਚੇਤਨਾ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਮੋਹ, ਲੋਭ, ਈਰਖਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਰੱਬ ਦੀ, ਰੱਬ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ। ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਮੌਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਜਿਊਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣਾ, ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਜਿਊਂਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਦੇ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ 'ਮੈਂ' ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਘਟਨਾ ਹੈ।
ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿੰਨੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਚੌਕੀਦਾਰ ਬਣ ਕੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਛੇ ਹੈ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਗਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਲੀ।
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਲ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਰਾਹੀਂ, ਦਿਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਛੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਲੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗਲੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਲ ਰਾਹੀਂ, ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਗਲੀ ਰਾਹੀਂ ਹੈ। ਬਸ ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਦਿਲ ਦੀ ਗਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਦਿਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਛੇ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਖਾਲੀ, ਤੰਗ ਗਲੀ। ਪਰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਉਸ...ਅਸੀਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਿਲ ਰਾਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਰਾਹੀਂ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਿਲ ਰਾਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਜਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਰਾਹੀਂ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਹਾਂ। ਬਹਾਦਰ ਲੋਕ ਇਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਨੂੰ ਬਹਾਦਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਸਾਹਸ ਰੱਖਣਾ, ਮਰਨ ਦਾ ਸਾਹਸ ਰੱਖਣਾ: ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਵੇਂ ਬਣਨਾ। ਇਸ ਲਈ ਅਸਲ ਸਾਹਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਿਰਫ਼ ਦਲੇਰ ਲੋਕ ਹੀ ਇਸ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ, ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਇੰਨੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਜ ਜਾਂ ਭਲਕੇ, ਜਾਂ ਹੁਣ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ, ਬਹਾਦਰ, ਬਹਾਦਰ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਬਹਾਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਬਹਾਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਗੇ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਹਿੰਮਤ, ਹਿੰਮਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਉਸ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ, 'ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ' ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਹੁਣ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ। ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼। ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ: ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਪਛਾਣਾਂ ਬਾਰੇ ਹਉਮੈ-ਕੇਂਦਰਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਭਟਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਭਟਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਟਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਛਾਣ ਜਿਵੇਂ -- ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ।
ਇਸੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ। ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ, ਇਸ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਅ, ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ। ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਇਸ ਚੀਜ਼ ਕਰਕੇ।
ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਗੁੱਸੇ, ਮੋਹ, ਕਾਮ, ਹਉਮੈ ਨਾਲ ਬੱਝਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਵਿਵਹਾਰ। ਕਦੇ ਕੋਈ ਵਿਕਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲਈ, ਮਾਰਗ ਖੜਾ (ਸਿੱਧਾ ਉੱਪਰ) ਹੈ: ਉੱਪਰ ਵੱਲ। ਉੱਪਰ ਵੱਲ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ। ਉਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫੈਲਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਫੈਲਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਸਿਰਫ ਛੋਟੀ ਦੁਨੀਆ ਸੀ: ਪਰਿਵਾਰ, ਦੋਸਤ, ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੋਕ। ਹੁਣ ਇਹ ਫੈਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਿਵਰਤਨ ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ। ਮਾਰਗ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਗ।
ਐਚ.ਕੇ.ਐਲ. (HKL) ਸਿਰਫ਼ ਨਿਮਰਤਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਬਣਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ। ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਖੜ੍ਹੇ (ਸਿੱਧੇ) ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਮਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਦਿਆਲੂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਜੋ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਮੋਹ, ਹਉਮੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ, ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ, ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਹਾਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ।
ਉੱਥੇ, ਹਉਮੈ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਮਰ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦਿਆਲੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸ਼ੁੱਧ ਪਿਆਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਸ਼ੁੱਧ ਪਿਆਰ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਉਮੀਦ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਇਸ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਚੇਤਨਾ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਤਰੀਕੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ (ਸਿੱਧੇ) ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਸਿੱਧਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਗ।
ਪਰਿਵਰਤਨ ਕੇਵਲ ਤਾਂ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਾਂਗੇ ਅਤੇ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦਿਲ ਦੇ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹੀਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਸਾਡਾ ਜੀਵਨ ਸ਼ਾਂਤਮਈ, ਨਿਰਭਉ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਨਿਰਭਉ।
ਉਹ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਸਬਰ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਗੇਟ 'ਤੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਗੇਟ 'ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। [ਬਾਬਾ ਜੀ ਹੱਸਦੇ ਹਨ] ਇਹ ਅਜੀਬ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ।
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਕਦੇ ਹਿੱਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਵੇ, ਗੜ੍ਹੇਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਹੜ੍ਹ ਆਵੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਪਿਆਰ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਲਈ ਸਾਥੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਪਿਆਰ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਐਚ.ਕੇ.ਐਲ. (HKL) ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਐਚ.ਕੇ.ਐਲ. ਇਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰੀਏ, ਬੱਸ ਇਹੀ ਹੈ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰੀਏ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰੀਏ। ਬੱਸ ਇਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ, ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਦਾ ਰਸਤਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਬੇੜੀ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਰੱਬ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਜਾਓ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਇਹ ਦੇਖੋ ਅਤੇ ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਜਗਾਈ ਰੱਖੋ।
ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੀ। ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੀ।
ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਹਾਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਜੀਵਨ, ਮੈਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰੱਬ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਰਾਤ ਹੈ, ਅਜਿਹੀ ਰਾਤ ਜਿੱਥੇ ਰੱਬ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰੱਬ ਦੇ ਦੀਵੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਦੇ ਹੋਏ ਰੱਬੀ ਦੀਵੇ ਹਾਂ।