ਵਾਹਿਗੁਰੂ। 

ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰਤੀ  ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਆਉਣੇ ਵਾਲੇ ਸਮੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਨੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। 

ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੇਟੀ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ Toronto ਤੋਂ। ਤੇ ਬਹੁਤ excited। ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਧਾ ਮਿੰਟ ਹੀ ਲੈਣਾ ਪਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਹੈ।

ਕਹਿੰਦੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ, ਇੱਕ ਬੀਬੀ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ physiotherapist ਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਤੇ ਇਸ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਲੋੜ ਪਈ ਇਹ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ। ਤਾਂ physiotherapist ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਬੀਬੀ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕੀਤਾ। HKL ਵਾਲੇ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੰਨੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦਾ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਇਹ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਫ਼ੋਨ ਕੀਤਾ। ਰੱਬ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਰੋਈ ਜਾਵੇ। 

ਉਹੀ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਜਦੋਂ ਆਪਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਕਿ “ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੋ।” ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ।”

ਹਲੇਮੀਆਂ, ਹਮਦਰਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀਆਂ ਦਾ ਸਿਖਰ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ—ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਹਲੇਮੀ, ਹਮਦਰਦੀ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਇਹ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਸੁਰਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਣ ਦਾ ਵੱਲ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਤਾਜ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਤਾਜ।ਇਹ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਸਿਖਰ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ।

ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋਣਾ ਹੀ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਤਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਉਸੇ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਸਫ਼ਲਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਵੀ ਮਾਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਫ਼ਲਤਾ ਵੱਲ ਵਧਦਿਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਔਕੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। 

ਸੋ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਜੋ ਸੇਵਾ ਸਾਡੇ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਸੌਂਪੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੇਵਾ ਹੈ।

ਜੀ, ਆਪਣੇ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੀਏ। ਜਿਹੜੇ ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਨੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੀਏ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਖੇਡ ਹੈ।

ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਰਜ਼ਾ ਦੋ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਹੁਕਮ ਸੀ ਕਿ, “ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਿਓ,” ਪਰ ਇਹ ਉਸਦੀ ਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਰਜ਼ਾ ਦੋ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਸ਼ਬਦ ਹੈ “ਹੁਕਮ।” 

ਇਹ ਉਸਦੀ ਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਲਵੇ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸੌਂ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਹਿੰਦੇ ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਮੇਰੀ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕੇਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਹੈਂ।

ਜੇ ਇਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹਦੀ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਬਿਰਤੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਰਤੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਹਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕ ਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਜਾਣ ਦਿਓ, ਕਰਨ ਦਿਓ।” ਤੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਤੂੰ ਬੀਜੇਂਗਾ, ਉਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਢਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਸੋ, ਉਸਨੇ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਕਿ “ਜਾਣ ਦਿਓ, ਕਰਨ ਦਿਓ”—ਇਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵੇ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਣ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ।

ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਰਜ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਹਰ ਦਿਲ ਤੱਕ, ਹਰ ਮਨੁੱਖੀ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ—ਕਿ ਹਲੀਮੀ, ਹਮਦਰਦੀ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ  ਉਹ ਗੁਣ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਗੁਣ ਹਨ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੱਕ “ਮੈਂ” ਕਹਿੰਦਾ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਉਸਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਸੁਚੱਜੀ ਆਖਦੇ। ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਨੇਕ ਇਨਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ। 

 “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੁਨਿਆਵੀ ਦੌਲਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਪਿੱਛੇ। ਇਹ ਸਭ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਹਨ। ਪਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।”

ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ ਜਾ ਸਕੇ? ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਖਲਾ, ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹho  ਹੈ ਕਿ “ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,” ਤਾਂ ਉਸੇ ਪਲ ਸਾਡੀ  ਸੁਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਝੰਮੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 

ਇੱਕ second ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਝੰਮੇਲਿਆਂ, ਝਗੜਿਆਂ, ਦੁੱਖਾਂ, ਹਨੇਰਿਆਂ ਚੋਂ ਇੱਕ second ਚ ਮੈਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। 

ਇਹ ਜੋ ਅਸੀਮ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਖਲਾ, ਇਹ ਆਕਾਸ਼, ਜੀਹਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪਛਾਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਮੰਨਣਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰਹਿਜੇ —  ਇਸ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਯਕੀਨ, ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਦੇ ਫੀਲਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ “ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,” ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਵੇ , ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋਗੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਅਸੀਮ ਆਕਾਸ਼ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਉਹੀ ਹੋ। 

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਖਲਾ ਵਾਂਗ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਓਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਓਗੇ।

ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਰਹਿਣ, ਸਿਰ ਝੁਕਿਆ ਰਹੇ ਅਤੇ ਬੜੀ ਹਲੀਮੀ ਨਾਲ ਉਸ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੋ ਕਿ ਕਿਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣ ਸਕਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ । ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਰਹਿਣ, ਸਿਰ ਝੁਕਿਆ ਰਹੇ ਅਤੇ ਬੜੀ ਹਲੀਮੀ ਨਾਲ ਉਸ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੋ ਤੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਸ ਪੌੜੀ ਤੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਰਹੋ। 

ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਰੂਰ, ਉਹਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਛਾਣ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਆਕਾਸ਼ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋ। ਉਹਦੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੀ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਆਪਣੀ ਸੁਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਲਓ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੰਨਾ ਕੁ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਜਰੂਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਆਪੇ ਤੱਕ ਲੈਕੇ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। 

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਆਪਣੀ ਸੁਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਘਰ ਬਣਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰੀ, ਸੰਪੂਰਨ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਲੀਮੀ, ਹਰਦਾਰਦੀ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਤਾਜ ਹੋਵੇ। 

ਇਹ ਗੁਣ, ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਕਿੰਨਾ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਿਆਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੁਣ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ  ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਲੀਮੀ, ਹਮਦਰਦੀ  ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ  ਦੇ ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋ। ਪਰ ਇਹ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਉਮੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਿ ਦੂਜੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਜੀਉਣ—ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰਾਜ ਹਲੀਮੀ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਹਲੀਮੀ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵੱਟੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵਣਜ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਸੌਦਾ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਹਲੀਮੀ, ਹਮਦਰਦੀ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ ਵਟਾਉਣਾ। ਇਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਤਾਜ ਹੈ।